Everything is said here... It was fantastic!!!
Thread
Posts in chronological order
Still no SEAGULL...
Still no SEAGULL...
That doens't bother me a bit.
The gig was fucking brilliant. Without a doubt the best concert I've been to in my whole life. Brian played like there's no tomorrow, Roger playing like there was no yesterday and Paul is a miracle sent from heaven.
The setlist was great and the opening (Beautiful Day remix, Eminem, Reaching Out, Tie Your Mother Down) worked very well.
I had a good spot very near the catwalk and I noticed a few interesting things:
During the Eminem part, I saw Paul standing near the catwalk, covered by a black blanket and surrounded by roadies, getting himself ready for the concert. I never saw someone so intensely concentrated and focused on something. It was great to see, but also a bit frightening.
The first time Brian strolled the catwalk, a girl opposite of me almost fainted. Later during the concert, when Brian again walked to the front of the catwalk he threw his towel to exactly this girl, I'm sure on purpose. I thought she would die on the spot. I never saw someone so happy. Great moment.
Brian boldly dedicated Love of my Life to Freddie this time, and said that it was a special night for them in some way.
After the first verse of '39 Brian stopped to explain what the song what actually about, and then continued the song. I thought that was very funny and laughed my ass off.
Lots of symbolism in the show reminding of the spirit of Freddie: the empty stool next to Brian during Love of my Life, the BoRap clip, and the clip during These are the Days.
I was glad Feel Like Making Love was played. This time it appeared in the setlist after Hammer To Fall. That song rocks.
Roger had a lot of fun during his drum solo. I think he went on a few verses longer than the crew expected, as they were already preparing for the next song, and Brain was waiting to get om stage again :)
I've heard very few mistakes, perhaps because I was too busy enjoying myself. Brian hesitated on a word during Love of my Life, but that's about it.
And Danny Miranda is a wonderful bass player!
The setlist was great and the opening (Beautiful Day remix, Eminem, Reaching Out, Tie Your Mother Down) worked very well.
I had a good spot very near the catwalk and I noticed a few interesting things:
During the Eminem part, I saw Paul standing near the catwalk, covered by a black blanket and surrounded by roadies, getting himself ready for the concert. I never saw someone so intensely concentrated and focused on something. It was great to see, but also a bit frightening.
The first time Brian strolled the catwalk, a girl opposite of me almost fainted. Later during the concert, when Brian again walked to the front of the catwalk he threw his towel to exactly this girl, I'm sure on purpose. I thought she would die on the spot. I never saw someone so happy. Great moment.
Brian boldly dedicated Love of my Life to Freddie this time, and said that it was a special night for them in some way.
After the first verse of '39 Brian stopped to explain what the song what actually about, and then continued the song. I thought that was very funny and laughed my ass off.
Lots of symbolism in the show reminding of the spirit of Freddie: the empty stool next to Brian during Love of my Life, the BoRap clip, and the clip during These are the Days.
I was glad Feel Like Making Love was played. This time it appeared in the setlist after Hammer To Fall. That song rocks.
Roger had a lot of fun during his drum solo. I think he went on a few verses longer than the crew expected, as they were already preparing for the next song, and Brain was waiting to get om stage again :)
I've heard very few mistakes, perhaps because I was too busy enjoying myself. Brian hesitated on a word during Love of my Life, but that's about it.
And Danny Miranda is a wonderful bass player!
Indeed, I also noticed brian's vocal slip during LOML. People almost hang Paul Rogers for missing the lyrics on WWRY, but apparantly they don't notice Brian missing the words. Ah, well, don't care too much about that myself.
What I also liked pretty much was the movie during Brians solo, which gave us the tour through London, and ending up picturing Brian May perfectly on Buckinham Palace. Nice refference ;)
All in all, great show. Not the best I've ever seen (Iron Maiden and Dream Theater were way better from show element (Maiden) and technical ability (DT)), but still, very impressive to see my heroes on that stage.
Danny Miranda indeed rocks! He really freaked out during I want it all! Also a nice "solo" during AKOM.
What I also liked pretty much was the movie during Brians solo, which gave us the tour through London, and ending up picturing Brian May perfectly on Buckinham Palace. Nice refference ;)
All in all, great show. Not the best I've ever seen (Iron Maiden and Dream Theater were way better from show element (Maiden) and technical ability (DT)), but still, very impressive to see my heroes on that stage.
Danny Miranda indeed rocks! He really freaked out during I want it all! Also a nice "solo" during AKOM.
For the Flemish and Dutch fans:
Ik heb mij eens achter mijn tekstverwerker gezet, en deze review is het resultaat. (Ja, hij is een beetje lang uitgevallen, ik weet het :-) )
Eind 2004 werd eindelijk aangekondigd waar ik al zo’n kleine 10 jaar op zat te wachten: een nieuwe Queen-tournee, de eerste in 19 jaar, en uiteraard de eerste sinds de vroegtijdige dood van frontman Freddie Mercury in november ’91.
20 april 2005 was het dan zover: rond 19.15 gingen onze pa en ik het Sportpaleis van Antwerpen binnen, en aangezien er nog niet heel veel volk was, konden we nog een plekje bemachtigen relatief dicht bij het podium.
Voor de volledigheid: de complete line-up bestond uit Paul Rodgers (zang), Brian May (gitaar), Roger Taylor (drums), Jamie Moses (2e gitaar), Danny Miranda (basgitaar) en Spike Edney (keyboards). Iedereen zong trouwens backing-vocals!
Zenuwachtig was ik eigenlijk helemaal niet, in tegenstelling tot wat ik verwacht had. Pas toen de lichten in de zaal gedoofd werden, en een nieuwe remix van “It’s a beautiful day” werd gespeeld (een heel opzwepend ritme!) begon mijn hart te bonken in mijn keel! Na enkele minuten ging de remix over in een nummer van Eminem, “Lose yourself”, en toen dit gedaan was, kreeg het Sportpaleis een eerste gitaarakkoord van Brian te horen. Vervolgens een korte vocale intro van Paul Rodgers, “Reaching out”, rustig maar prachtig. Meteen was duidelijk dat we hier met een klassezanger te maken hebben. Terwijl iedereen naar het podium aan het kijken was, gingen plots de spots aan om duidelijk te maken dat hij op een catwalk in het publiek stond, verrassing alom.
Na deze korte intro hoorden we het begin van “Tie your mother down”, een echte rocker om de show mee te starten. Het gordijn viel naar beneden en daar stond de volledige band die meteen hartelijk verwelkomd werd door het publiek. Paul zwierde de microstaander in het rond als een volleerde circusartiest en won direct de toeschouwers voor zich. De rest van de band speelde ook schitterend en zette de toon voor een fantastische avond.
Na het nummer begroette Brian het publiek in het Nederlands en het Frans (al had hij dan hulp van een spiekbriefje), het publiek groette massaal terug.
Het volgende nummer was het al direct tijd voor een mega-hit, “I want to break free” kreeg een nieuw jasje dat duidelijk gesmaakt werd.
Vervolgens werd duidelijk gemaakt wat één van dé kenmerken van Queen was en is, namelijk de vocale harmonieën: met alle 6 muzikanten werd “Fat bottomed girls” ingezet.
Toen was het tijd om Paul eventjes gitaar te laten spelen voor de intro van “Crazy little thing called love”, en wat voor een gitaar: net als Brian kwam hij met een doorzichtig model het podium op! Na de intro nam Brian opnieuw zijn standaardgitaar en Paul zijn micro om het nummer af te maken.
Zoals het hoort in een Queen-show, was er ook tijd voor een akoestisch intermezzo. Paul verliet tijdelijk het podium, en Roger kwam de catwalk op, het publiek begroetend met een grappig “hi”. Samen met Danny Miranda en Jamie Moses bracht hij het intieme “Say it’s not true”, nadat hij iedereen had duidelijk gemaakt dat dit een nummer is geschreven voor Nelson Mandela en dat Queen nog steeds de strijd tegen AIDS/HIV steunt. In het refrein haalde Roger trouwens zeer hoge noten, zonder één keer te missen. Indrukwekkend!
Ook Brian kreeg uiteraard zijn moment, en nam met een akoestische gitaar plaats op een stoel, midden op de catwalk. “This first one is to experiment a bit, let’s see if you know this…” Uiteraard kenden we het, het nummer was “ ’39 “ en werd massaal meegezongen. Heel leuk trouwens dat Brian na de eerste strofe plots stopte, en de betekenis van het nummer uitlegde aan de aanwezigen, om vervolgens de rest van het nummer te spelen.
“Let’s sing a song for Freddie now!” was het volgende dat hij zei, waarop uiteraard een enorm gejoel volgde in de zaal. Hij vertelde verder dat de ziel van Freddie nog altijd bij hen was, en
Ik heb mij eens achter mijn tekstverwerker gezet, en deze review is het resultaat. (Ja, hij is een beetje lang uitgevallen, ik weet het :-) )
Eind 2004 werd eindelijk aangekondigd waar ik al zo’n kleine 10 jaar op zat te wachten: een nieuwe Queen-tournee, de eerste in 19 jaar, en uiteraard de eerste sinds de vroegtijdige dood van frontman Freddie Mercury in november ’91.
20 april 2005 was het dan zover: rond 19.15 gingen onze pa en ik het Sportpaleis van Antwerpen binnen, en aangezien er nog niet heel veel volk was, konden we nog een plekje bemachtigen relatief dicht bij het podium.
Voor de volledigheid: de complete line-up bestond uit Paul Rodgers (zang), Brian May (gitaar), Roger Taylor (drums), Jamie Moses (2e gitaar), Danny Miranda (basgitaar) en Spike Edney (keyboards). Iedereen zong trouwens backing-vocals!
Zenuwachtig was ik eigenlijk helemaal niet, in tegenstelling tot wat ik verwacht had. Pas toen de lichten in de zaal gedoofd werden, en een nieuwe remix van “It’s a beautiful day” werd gespeeld (een heel opzwepend ritme!) begon mijn hart te bonken in mijn keel! Na enkele minuten ging de remix over in een nummer van Eminem, “Lose yourself”, en toen dit gedaan was, kreeg het Sportpaleis een eerste gitaarakkoord van Brian te horen. Vervolgens een korte vocale intro van Paul Rodgers, “Reaching out”, rustig maar prachtig. Meteen was duidelijk dat we hier met een klassezanger te maken hebben. Terwijl iedereen naar het podium aan het kijken was, gingen plots de spots aan om duidelijk te maken dat hij op een catwalk in het publiek stond, verrassing alom.
Na deze korte intro hoorden we het begin van “Tie your mother down”, een echte rocker om de show mee te starten. Het gordijn viel naar beneden en daar stond de volledige band die meteen hartelijk verwelkomd werd door het publiek. Paul zwierde de microstaander in het rond als een volleerde circusartiest en won direct de toeschouwers voor zich. De rest van de band speelde ook schitterend en zette de toon voor een fantastische avond.
Na het nummer begroette Brian het publiek in het Nederlands en het Frans (al had hij dan hulp van een spiekbriefje), het publiek groette massaal terug.
Het volgende nummer was het al direct tijd voor een mega-hit, “I want to break free” kreeg een nieuw jasje dat duidelijk gesmaakt werd.
Vervolgens werd duidelijk gemaakt wat één van dé kenmerken van Queen was en is, namelijk de vocale harmonieën: met alle 6 muzikanten werd “Fat bottomed girls” ingezet.
Toen was het tijd om Paul eventjes gitaar te laten spelen voor de intro van “Crazy little thing called love”, en wat voor een gitaar: net als Brian kwam hij met een doorzichtig model het podium op! Na de intro nam Brian opnieuw zijn standaardgitaar en Paul zijn micro om het nummer af te maken.
Zoals het hoort in een Queen-show, was er ook tijd voor een akoestisch intermezzo. Paul verliet tijdelijk het podium, en Roger kwam de catwalk op, het publiek begroetend met een grappig “hi”. Samen met Danny Miranda en Jamie Moses bracht hij het intieme “Say it’s not true”, nadat hij iedereen had duidelijk gemaakt dat dit een nummer is geschreven voor Nelson Mandela en dat Queen nog steeds de strijd tegen AIDS/HIV steunt. In het refrein haalde Roger trouwens zeer hoge noten, zonder één keer te missen. Indrukwekkend!
Ook Brian kreeg uiteraard zijn moment, en nam met een akoestische gitaar plaats op een stoel, midden op de catwalk. “This first one is to experiment a bit, let’s see if you know this…” Uiteraard kenden we het, het nummer was “ ’39 “ en werd massaal meegezongen. Heel leuk trouwens dat Brian na de eerste strofe plots stopte, en de betekenis van het nummer uitlegde aan de aanwezigen, om vervolgens de rest van het nummer te spelen.
“Let’s sing a song for Freddie now!” was het volgende dat hij zei, waarop uiteraard een enorm gejoel volgde in de zaal. Hij vertelde verder dat de ziel van Freddie nog altijd bij hen was, en
Paul kwam nu terug het podium op om stilaan over te gaan naar het einde van de show. “Can’t get enough of your love” was eveneens een oud Bad Company-nummer, dat door velen herkend en geapprecieerd werd.
“It’s a kind of magic” was vervolgens aan de beurt, het nummer waaraan de laatste Queen-tournee zijn naam ontleende (de Magic Tour). Velen vonden dit een zwakke versie van het nummer, ik ga hier echter niet mee akkoord.
Vervolgens vraagt Brian: “Do you want it?” Uiteraard brult het publiek “Yes!!!” “Do you want it all?” was de volgende vraag, en meteen kregen we opnieuw de vocale kracht van de band te horen: “I want it all” werd door alle 6 muzikanten ingezet, bijgestaan door de hele zaal. Het (zeer snelle) einde van het nummer werd indrukwekkend en zonder het minste foutje gespeeld, waarschijnlijk het meest elektrische moment van de avond…
En dan plots een piano-motiefje dat door iedereen met een uitzinnig lawaai werd onthaald, de eerste noten van “Bohemian Rhapsody” weerklonken. Op het grote scherm werden beelden van Freddie getoond vanop het legendarische concert in Wembley Stadium tijdens de Magic Tour, begeleid door de bijhorende stem en piano van het concert. De bandleden speelden samen met deze geluidsfragmenten, een technisch hoogstandje. Tijdens het beroemde opera-gedeelte verlaat iedereen het podium (net als vroeger), om vervolgens terug te keren om (met Paul opnieuw aan de micro) het rock-gedeelte van het nummer te spelen. Het melancholische einde wordt door iedereen luidkeels meegezongen, en na de woorden “anyway the wind blows”, door Paul, volgt een staande ovatie en bedanken de bandleden het publiek om vervolgens de coulissen in te duiken.
Uiteraard brult de massa om meer, en na enkele minuten is iedereen terug om een pakkende versie van “The show must go on” te spelen. Een duidelijke hint naar de critici die deze tournee de grond in boren, Freddie gaf immers een duidelijk signaal door deze tekst, geschreven door Brian, luttele maanden voor zijn dood te willen inzingen. (“Of course I’ll sing it, I’ll sing anything you want, darling” was volgens Brian zijn antwoord toen hij hem de tekst toonde van het nummer.)
“All right now” bracht vervolgens iedereen op de been. De grote hit van Free, de andere ex-groep van Paul, was het moment waarop iedereen volledig uit de bol ging en de longen uit zijn lijf zong. Zeker ook één van de hoogtepunten.
Zo goed als 2 uur was de show inmiddels bezig, tijd dus om er een einde aan te breien. Dit gebeurde uiteraard op dezelfde manier als het altijd gebeurde (sinds ’77 dan toch): “We will rock you” bracht opnieuw alle handen in de lucht, en “We are the champions” vormde het orgelpunt van een grandioze avond. En dat Queen nog altijd “the champions” zijn, is vanavond duidelijk bewezen!
Traditioneel werd dan nog een bandje gespeeld met Queen’s versie van “God save the queen”, terwijl de muzikanten op de catwalk kwamen om het publiek nog eens te bedanken.
Al bij al dus een geweldige show. Op een bepaald moment had ik de hoop zowat opgegeven om Brian en Roger nog live aan het werk te zien, toch zeker beiden samen, maar na jaren van geduld is het er dus toch van gekomen. Beiden hebben me trouwens aangenaam verrast, ze speelden zoals in hun jonge jaren!
Paul Rodgers verdient wat mij betreft alle lof: hij probeert helemaal niet de nieuwe Freddie te zijn, hij zingt de nummers in zijn eigen stijl, en hij doet dat met verve. Een zeer getalenteerd zanger, die een waardige tour-genoot is voor Queen!
“It’s a kind of magic” was vervolgens aan de beurt, het nummer waaraan de laatste Queen-tournee zijn naam ontleende (de Magic Tour). Velen vonden dit een zwakke versie van het nummer, ik ga hier echter niet mee akkoord.
Vervolgens vraagt Brian: “Do you want it?” Uiteraard brult het publiek “Yes!!!” “Do you want it all?” was de volgende vraag, en meteen kregen we opnieuw de vocale kracht van de band te horen: “I want it all” werd door alle 6 muzikanten ingezet, bijgestaan door de hele zaal. Het (zeer snelle) einde van het nummer werd indrukwekkend en zonder het minste foutje gespeeld, waarschijnlijk het meest elektrische moment van de avond…
En dan plots een piano-motiefje dat door iedereen met een uitzinnig lawaai werd onthaald, de eerste noten van “Bohemian Rhapsody” weerklonken. Op het grote scherm werden beelden van Freddie getoond vanop het legendarische concert in Wembley Stadium tijdens de Magic Tour, begeleid door de bijhorende stem en piano van het concert. De bandleden speelden samen met deze geluidsfragmenten, een technisch hoogstandje. Tijdens het beroemde opera-gedeelte verlaat iedereen het podium (net als vroeger), om vervolgens terug te keren om (met Paul opnieuw aan de micro) het rock-gedeelte van het nummer te spelen. Het melancholische einde wordt door iedereen luidkeels meegezongen, en na de woorden “anyway the wind blows”, door Paul, volgt een staande ovatie en bedanken de bandleden het publiek om vervolgens de coulissen in te duiken.
Uiteraard brult de massa om meer, en na enkele minuten is iedereen terug om een pakkende versie van “The show must go on” te spelen. Een duidelijke hint naar de critici die deze tournee de grond in boren, Freddie gaf immers een duidelijk signaal door deze tekst, geschreven door Brian, luttele maanden voor zijn dood te willen inzingen. (“Of course I’ll sing it, I’ll sing anything you want, darling” was volgens Brian zijn antwoord toen hij hem de tekst toonde van het nummer.)
“All right now” bracht vervolgens iedereen op de been. De grote hit van Free, de andere ex-groep van Paul, was het moment waarop iedereen volledig uit de bol ging en de longen uit zijn lijf zong. Zeker ook één van de hoogtepunten.
Zo goed als 2 uur was de show inmiddels bezig, tijd dus om er een einde aan te breien. Dit gebeurde uiteraard op dezelfde manier als het altijd gebeurde (sinds ’77 dan toch): “We will rock you” bracht opnieuw alle handen in de lucht, en “We are the champions” vormde het orgelpunt van een grandioze avond. En dat Queen nog altijd “the champions” zijn, is vanavond duidelijk bewezen!
Traditioneel werd dan nog een bandje gespeeld met Queen’s versie van “God save the queen”, terwijl de muzikanten op de catwalk kwamen om het publiek nog eens te bedanken.
Al bij al dus een geweldige show. Op een bepaald moment had ik de hoop zowat opgegeven om Brian en Roger nog live aan het werk te zien, toch zeker beiden samen, maar na jaren van geduld is het er dus toch van gekomen. Beiden hebben me trouwens aangenaam verrast, ze speelden zoals in hun jonge jaren!
Paul Rodgers verdient wat mij betreft alle lof: hij probeert helemaal niet de nieuwe Freddie te zijn, hij zingt de nummers in zijn eigen stijl, en hij doet dat met verve. Een zeer getalenteerd zanger, die een waardige tour-genoot is voor Queen!
Ummmm, dunno if we have seen the same show, I attended something like 10 shows at this venue over the last 5 years and the crowd was just so apathic... Clap when you're told to and that was about it. Antwerpen was my 48th Queen (should they really still be called Q?) and by far the worst, Never felt anything during the show : 39 was fine, I'm in love with my car too and nothing more. How do fans react to the fact only 4 Freddie's songs were played???
Ummmm, dunno if we have seen the same show, I attended something like 10 shows at this venue over the last 5 years and the crowd was just so apathic... Clap when you're told to and that was about it. Antwerpen was my 48th Queen (should they really still be called Q?) and by far the worst, Never felt anything during the show : 39 was fine, I'm in love with my car too and nothing more. How do fans react to the fact only 4 Freddie's songs were played???
Guess what. If they did say 12 Freddie songs, then there would be a hundred posts full of whining about why must they slaughter Freddie's songs and why can't they play more Brian and Roger tunes, leave Freddie's alone yada yada yada.
You know that's what would happen.
Great review Gezelle.
It's how you experienced it.
Quite recognisable.
It's how you experienced it.
Quite recognisable.